STERK ZIJN AAN DE ZIJLIJN
Mijn naam is Elias. Ik ben een semi-professionele voetbalcoach en actief bij de U16 (15-jarige jongens) van ERC Hoeilaart. Mijn plek ligt aan de zijlijn, maar mijn engagement reikt veel verder dan enkel tactiek en training. Voor mij is voetbal ook een plek waar jongeren kunnen ademen, groeien en zichzelf zijn.
Ik begon met coachen toen ik 17 jaar was. Niet omdat ik droomde van roem of titels, maar omdat ik een sterke drang voelde om jongeren te begeleiden, vooral rond de leeftijd van 14 à 15 jaar. Dat is een periode waarin jongeren enorm veel druk ervaren: van vrienden, van verwachtingen, van “hoe je hoort te zijn”. Zeker in het voetbal merk ik dat jongens zich vaak niet durven tonen zoals ze echt zijn. Dat wilde ik anders aanpakken. Ik wilde hen een veilige plek bieden waar prestaties belangrijk zijn, maar mensen belangrijker.
“Voetbal gaat voor mij niet alleen over winnen. Het gaat over wie je durft te zijn, ook als de tribunes luid zijn.”
Een van de momenten waar ik het meest trots op ben, is het project waarmee ik werd uitgeroepen tot Jeugdvoetbaltrainer van het Jaar door Voetbal Vlaanderen. Ik bracht 14 jongens van 13 jaar uit verschillende regionale ploegen samen. Jongens die elkaar niet kenden, met verschillende achtergronden, karakters en speelniveaus. In het begin botste dat enorm. Er was veel weerstand, ook van buitenaf. Maar we bleven werken: aan vertrouwen, verbinding en voetbal met visie. Uiteindelijk mochten we deelnemen aan een toernooi met eerste klasse‑ploegen. Dat voelde voor mij als een enorme overwinning, niet alleen sportief, maar vooral menselijk.
“Het idee dat een gay man serieus kan worden genomen als voetbalcoach leeft bij velen nog niet vanzelfsprekend.”
Ik identificeer me als gay man. Dat verberg ik niet, maar openlijk benoemen in het voetbal is nog steeds moeilijk. Het blijft een kwetsbaar onderwerp. Het idee dat een gay man serieus kan worden genomen als voetbalcoach leeft bij velen nog niet vanzelfsprekend. Binnen mijn club ben ik de enige. Sommige spelers en bestuursleden weten het, maar het wordt meestal niet uitgesproken. Het hangt ergens in de lucht.
Wat me kracht geeft, is mijn geweldige vriendenkring die zorgt voor de openheid van mijn identiteit. Samen met Thibeau van Trans Fitness heb ik echt ondersteuning binnen onze community. Ik krijg daar de ruimte om te groeien in wie ik ben. Zo heeft de vriend van Thibeau voor het eerst mijn nagels gelakt en ik hou ervan! Aan mijn jongere zelf zou ik graag meegeven dat mensen soms heel beperkt denken en dat je sterk je schoenen moet staan en het gesprek moet durven aangaan.
“Erkenning en boegbeelden geven me moed. De negatieve reacties wegen niet op tegen de steun.”
Tijdens wedstrijden krijg ik soms scheldwoorden naar het hoofd geslingerd. “Homo” wordt dan gebruikt door andere coaches of spelers, vaak “zonder het zo te bedoelen”. Maar woorden doen iets. Ook als ze achteloos gezegd worden. Wat tolerantie betreft: bij mijn vroegere club OHL voelde ik wel meer openheid dan nu. Op provinciaal niveau merk ik vandaag dat het moeilijker ligt.
Ooit wil ik een ploeg van 16‑jarige jongens coachen die een voorbeeld durft zijn door bijvoorbeeld met regenboogtruitjes te spelen. Jongens die tonen dat voetbal en inclusiviteit perfect samengaan. Aan jonge LGBTQIA+ sporters wil ik dit zeggen: “Durf het verschil te maken, al is het maar met kleine tekens — een regenboogband, een tattoo, een detail. Ook kleine dingen hebben een grote impact.”
Op naar een inclusievere voetbalwereld!